او یک ماه به ما فرصت داده است

درخواست حذف این مطلب
نویسنده: حجت الاسلام عبدالمجید خرقانیسخن گفتن در رابطه با ماه رمضان، این ماه عظیم الشأن و روزه داری، کاری بس دشوار است، اما اگر بخواهیم به اختصار در این مسئله کلامی داشته باشیم باید با این آیه از کلام خداوند متعال سخن را آغاز کنیم که پروردگار عالم می فرمایند:«قد تبین الرشدُ من الغَی». ترجمه آیه شریفه آن است که خداوند متعال می فرمایند ما برای انسان راه رشد و راه تباهی را تبیین کرده ایم. اگر سؤال شود که هدف از خلقت انسان چیست و اینکه چرا خداوند متعال انسان را به عرصه وجود آورده است جواب یک چیز است و آن عبودیت است. به این معنا که اگر کسی در این رابطه کنجکاو شود که چرا من در عالم قرار گرفته ام و به جست و جو بپردازد، اگر راه را درست طی کند باید به این نقطه برسد که هدف از خلقت من، رسیدن به مرحله عبودیت است. «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلاَّ لِیَعْبُدُونی». خداوند متعال یک ماه به ما فرصت داده است چه خوب که از این فرصت ارزنده به نحو مقتضی بهره ببریم. رسیدن انسان به مرحله عبودیتمنزلگاه انسان کامل است و اوج مقام یک انسان به عنوان خلیفه الهی است، بنابراین خطاب به وجود مبارک پیامبر مکرم اسلام (ص) این گونه عرض می کنیم که أشهَد أنّ محمّداً عبدهُ و رسولُه یعنی پیامبر اسلام در مرحله عبودیت به مقام اخلاص کامل و عبودیت مطلق رسیده است. پس هدف نهایی از انسان قرار گرفتن او در این جایگاه رفیع است و حالا که چنین هدفی را باید دنبال کند طبیعی است که خداوند حکیم و علیم، تمامی شرایط و لوازم مورد نیاز او را در این مسیر برای او فراهم کند؛ مانند ارسال انبیا و نزول کتاب آسمانی و تبیین راه بندگی «إِنَّا هَدَیْناهُ السَّبیلَ إِمَّا شاکِراً وَ إِمَّا کَفُوراً».خلاصه آنکه پروردگار مهربان برای آنکه بندگانش به سوی گمراهی نروند و در مسیر سعادت و رضایت او قرار گیرند بهترین شرایط و بزرگ ترین نعمات خود را در اختیار آنان قرار داده است تا با به کارگیری آنها به مرحله عبودیت برسند. رمضان؛ نعمتی بزرگیکی از این نعمات بزرگ الهی، ماه میهمانی الهی یعنی ماه مبارک رمضان است. در واقع روزه داری و عبادت در این ماه بزرگ ترین فرصت برای کسی است که قصد دارد در زندگی خویش در مسیر سلوک و تهذیب نفس موفق باشد و با دلی پاک و نورانی و قلبی سلیم به ملاقات خدای خویش نائل شود. در مقام تشبیه ماه رمضان همانند ماه محرم و عزاداری برای حضرت سیدالشهداء (ع) یک فرصت طلایی است تا انسان خود را از گناهان گذشته و آلودگی ها پاک سازد و به سوی توبه روی بیاورد. روزه؛ سپری مقابل آفاتدر روایتی زیبا از وجود مبارک نبی مکرم اسلام آمده است: «الصوم جُنّهٌ ای ستره من آفات الدنیا و حجابٌ من عذاب الآخره»: روزه داری مانند سپری مقابل آفات و مصیبت های دنیا و حجاب و مانعی مقابل عذاب قیامت است. سپس حضرت در ادامه آداب روزه داری را برای ما بیان می کنند تا اینگونه تصور نشود که روزه داری صرف نخوردن و نیاشامیدن و گرسنگی است. آن حضرت می فرمایند: فَإِذَا صُمْتَ فَانْوِ بِصَوْمِکَ کَفَّ النَّفْسِ عَنِ الشَّهَوَاتِ وَ قَطْعَ الْهِمَّةِ عَنْ خُطُوَاتِ الشَّیْطَانِ وَ الشَّیَاطِینِ وَ أَنْزِلْ نَفْسَکَ مَنْزِلَةَ الْمَرْضَى لَا تَشْتَهِی طَعَاماً وَ لَا شَرَاباً وَ تَوَقَّعْ فِی کُلِّ لَحْظَةٍ شِفَاکَ مِنْ مَرَضِ الذُّنُوبِ وَ طَهِّرْ بَاطِنَکَ مِنْ کُلِّ کَذِبٍ وَ کَدِرٍ وَ غَفْلَةٍ وَ ظُلْمَةٍ یَقْطَعُکَ عَنْ مَعْنَى الْإِخْلَاصِ لِوَجْهِ اللَّهِ تَعَالَى: هنگامی که روزه دار هستی نیت تو این باشد که از شهوات نفسانی دوری کنی و در مسیری که شیطان به آن دعوت می کند قدم نگذاری، پس خودت را مانند انسان بیماری قرار ده که هیچ اشتهایی به سوی آب و غذا ندارد و هر لحظه امید این را داشته باش که از مریضی گناهان برای تو شفایی حاصل شود و باطن خود را چرک و کدورت و گناهانی که تو را از خداوند و اخلاص برای او، دور کرده است پاک و تمیز کن. پیامبر مکرم اسلام و تمامی اولیای الهی به عنوان کسانی که راه بندگی را به خوبی می شناسند، نقشه راه بندگی را به بهترین وجه ممکن برای ما ترسیم می کنند تا مبادا راه را به سوی تباهی و گمراهی طی کنیم. با تمام این اوصاف امروز شاهد آن هستیم که کسانی به اسم عرفان و شناخت، مردم و جوانان ناآگاه را به سوی خود دعوت می کنند و از این طریق چه گمراهی ها و فسادهایی را به بار می آورند در حالی که اگر تمامی مردم دقت می کردند که تنها راه نجات، راه قرآن و اهل بیت است، بسیاری از مصیبت ها و گرفتاری ها دامنگیر مردم نمی شد!ماه بندگی و توبه، ماه آزمودنبه هر حال ماه مبارک رمضان ماه بندگی و توبه، ماه آزمودن خود است که چه مقدار به خدای خویش علاقه مند هستیم و به قول معروف این ماه، ماه سنجش میزان ادعای ماست. در یک حدیث قدسی خداوند سبحان خطاب به داوود نبی می فرمایند: اگر بندگان گناهکار من می دانستند که من چقدر مشتاق آنان هستم سر از پا نمی شناختند! خداوندی که از تمام مخلوقات و عالم بی نیاز است، بندگان خود را دوست دارد و مشتاق دیدار آنان است. همین یک نکته اساسی اگر در روزهای ماه رمضان مورد توجه قرار گیرد و به یاد انسان باشد، به طور قطع با دست پر از این ضیافت الهی بیرون خواهد آمد. ماه میهمانی معبودپرودگار عالم همانطور که در اول کلام گفته شد، راه رشد و راه تباهی را معلوم ساخته تا کار بندگانش آسان تر شود: «قد تبین الرشدُ من الغَی». غَی به معنای هر چیزی است که دل و قلب انسان را سیاه می کند و او را از فطرت پاک الهی که در درونش قرار دارد دور می سازد. اکنون معبود ما، پروردگار عالم، ما را به میهمانی خصوصی خویش دعوت می کند و در اواسط این ماه عزیز نیز مقدرات یک سال ما را تعیین می کند. باید به خدا ایمان بیاوریم و او را دوست داشته باشیم و اعمال خودمان را برایش خالص بگردانیم تا بتوانیم در این ماه به درستی و با نمره قبولی و سربلندی موفق شویم و روزه و عبادت این ماه باعث نزدیکی بیش از پیش ما به سوی خداوند شود. الهی چنان کن سرانجام کار تو خشنود باشی و ما رستگار.